Akşam baya bir dağıtmışız evi, iyice bir toplamak gerekecek.. Gözüm korktu doğrusu. Nerden başlasam acaba?

Hımm.. en iyisi kendi odamdan başlamak. Bi kere önce şu yerlere saçılmış müsvetteleri çöpe atayım. Sonra kıyafetleri katlayayım..
.
.
evet sıra mutfakta. Keşke yıkasaydım akşamdan bulaşıkları. Şimdi bir de mutfakla uğraşmak zorunda kalmazdım. Neyse ilk iş şu tabaklarda kalanları çöpe atayım.sonra biraz su ısıtmalıyım..
.
.
bakalım başka ne iş var yapacak? Ah evet salon. Solanda da toplanmayı bekleyen kanepe örtüleri büyük bir heyecanla beni bekliyor. Ama önce şu üzerine boya dökülen gazeteleri bir çöpe atayım..
.
.

hay Allah dolmuş çöp kutusu. Neyse zaten saat de yedi olmuş. Çöp torbasını kapının önüne çıkartsam artık kimse bir şey demez herhalde. biraz sonra gelir kapıcı amca da zaten, alır gider çöpleri..

&&&

tabi ya neden daha önce düşünmedim ki bunu? Bir torbada yüreğime geçircem bundan sonra. Dertlerle, kederlerle doldu mu, çıkarıp kapının önüne koycam torbayı. Gelsin, alsın kapıcı amca onu da..

göz kalemi, allık,pudra, ruj, küçük bir ayna, törpü, cımbız, tarak, ufak bir not defteri, renkli-tüylü bir kalem, boncuklu bir cüzdan, bol miktarda kredi kartı.. ne mi bunlar? kısaca bir kokoşun çantasında olması gerekenler. allah korusun içlerinden biri eksik olsa çıkamaz sokağa (!)

bir de kendi çantama bakıyorum. çantamın içinde koskoca bir boşluk var.

canım sıkılıyor. ama çantamın içindeki boşluğa değil, kafamın içindeki doluluğa.. bir türlü anlayamıyorum; nasıl olur da beni çantam boş diye terk edersin??

güneş bulutun arkasına saklanıyor. odama biraz daha karanlık çöküyor. ne alıp veremediği var bu güneşin benle? yoksa tek suçlu bulutlar mı? onlar mı tahrik ediyor günesi? ama bu güneşte de hiç mi akıl yok canım, ne diye kanıyor ki bulutların sahte sözlerine?

sıkılıyorum uğraşmaktan. güneşin keyfini bekleyecek değilim ya. çekiyorum perdemi, yakıyorum lambamı. aydınlanıyor odam. sarı yerine beyaz ışık doluyor belki ama bir yudum ışık için güneşe yalvaracak değilim ya. hem sonra, ben beyaz ışıgı da severim. (belki de sarıdan da çok)

&&&

üzülmemek sizin elinizde, kimsenin canınızı yakmasına izin vermeyin. sevgiyle kalın

hayat sana yalan söyledim ben hep!!

geride hiç yazılmamış yapraklar bırakarak  gidicem bu yerlerden. boş ama artık temiz olmayan sayfalar akamdan el sallamamakta, bana veda sözcükleri  sıralamamakta  ısrar edecekler. sözlerimden bir kısmı söylenmiş olduklarına  isyan ederken; henüz söylenmemiş ve hiç söylenmeyecek olanlar  derinlerde  bir yerlerde   bana gücenecek ve hatta belki küsecekler.terkettiğim ve ya terk edildiğim geceler arkamdan kıs-kıs gülecekler. ama öte yandan gündüzler de suratlarını ekşitecekler.

vaktiyle peynir gemisine yükleyip yolcu ettiğim hayallerimin demir aldığı ve benim neresi oldugunu hiçbir zaman bilmediğim (belki de bilmek istemediğim) eski adadan; posta kutuma düşen mektuplar arkamdan sövecekler artık okunmuyor olduklarına yada hiç okunmayacak olduklarına lanet edecekler.

çok zaman önce her bir kırıntısını içimden, büyük bir özenle temizlediğim aşk; gidişime aldırış dahi etmeyecek. yokluğumu zerre kadar önemsemeycek. belki birileri aşka haber verecek; belki birileri yakıp söndürdüğüm sigaraların gecemde bıraktığı ışıklardan  bahsedecek ona. ama o umursamayacak hiçbirini. ve kendini hiçbir zaman gidişimden sorumlu tumayacak ( ve ben de gidişimden hiçbir zaman onu sorumlu tumayacağım)

kirlenmiş sayfalarım arkamdan el sallamazken, sözlerim  küskünleri veya asileri oynarken, gecelerim gülüp gündüzlerim ağlarken, hayallerim ve yankıları bugüne değin hiç duymadığım küfürleri rüzgarla savururken ve    aşk uykudayken ; arkama dönüp , mazime bakmak için bir an duraksayacağım. ama içimi kavuran  " geri dön ve son bir kez bak!"  isteğine karşı koymayı ve yoluma devam etmeyi de bileceğim..

solmus nefesler bilindik türküleri tutturdugunda, gitmis olucam.. ve yorgun sesim artik susacak.. ardimdan ne bir agit ne de bir türkü yakilacak. hiçbirsey olarak geldigim dünyadan hiçbirsey olarak göçmek yine bana kalacak.tanidigim, tanimadigim herkese selamlar olsun..

Bugün ilk kez istemeden doğru bir şey yaptım..

Önce kasedeki çorba titredi. Sonra elimi karabibere uzattım, yetişemedim. Ve derken tuzluk masanın öbür ucuna kaçtı. Ve şimdi de salata kaşlarını çattı. “Neler oluyor burada?” dedim. Hiç biri cevap vermedi.

İştahım kaçtı. Masanın başından kalkıp, odadaki kanepeye uzandım. Ama başımın altındaki yastık; bir hamlede kendini kurtarıp, yere atladı. Doğruldum. Kumandaya uzandım ama o da bana somurttu. Televizyon elini kolunu bağladı, açılmamakta ısrar etti.

“sizinle mi uğraşıcam” dedim, kendimi dışarı attım. Ama bu kez de adımlarım inat etti; gitmek istediğimin aksi yönde zorladılar, beni. son bir kuvvetle ileri adım attım. Yine olmadı. Yollar da düşman olmuş bana; kıvrılıp geri döndürdüler.

Yorgun düştüm, boyun eğdim yollara.. “peki, nereye istiyorsanız gidelim, bakalım!” dedim. Ve dosdoğru senin kapına getirdiler, beni. “hayır!” dedim. Ama geri de dönemedim. Son olarak sağ elim boyun eğmedi bana.. yukarı kalktı ve doğruca kapının zilini çaldı. “istemiyorum, yeter!” diye bağırdım. O sırada kapıyı açtın, ve;

-         hoş geldin! Girsene içeri.. bende seni bekliyordum, dedin.

-         Beni mi?

-         Hıhı, geleceğini biliyordum.. dedin

Oysa ben geleceğimi bilmiyordum.

&&&

Bugün ilk kez istemeden doğru bir şey yaptım.

Bugün ilk kez isteyerek yanlış bir şey yaptım..

Evin aynıydı.. tüm eşyalar aynıydı. Hiçbirini değiştirmemiştin. Hiç yabancılık çekmedim.. doğruca gidip o hep oturduğum koltuğa oturdum. Ve sen de geçip karşıma kuruldun, eskisi gibi.. anlattın var gücünle, dinledim var gücümle.. sözlerin aynıydı, gözlerin aynıydı. Ve dahası kalbin aynıydı.. sarıp sarmalandım bir an senle..

Ama karalıydım gidecektim.. başta koltuk izin vermedi kalkmama. Ama kurtuldum ondan.. ve kapının dışında buldum kendimi isteyerek..

&&&

Bugün ilk kez isteyerek bir yanlış yaptım..

Bugün ilk kez ne istediğimi bilemedim..

Kalabalık sokaklar, ben ilerledikçe boşaldı, bugün..amaçsızca yürümek istemedim, bugün.. ama bulamadım evimin yolunu yada evinin yolunu..

Ne pişman olabildim  ne de gururlu..

Kendimden ayrılıp, kendime gitmiştim birkaç tiktak önce ve peşi sıra ayrılmıştım kendimden yine.. hem de söverek bu kez..kendim  bu kadarını kaldıramazdım, tahammül edemezdi bunca kötü söze.. bir daha aklına her estiğinde dönmesin diye; kilitledim kapıları  kendimin ardından. Hiç niyetim yok; kendimin  kendimi yeniden üzmesine, izin vermeye..

Kendimi kalabalık sokaklara bıraktım şimdi ve nihayet kendi yalnızlığımla baş başayım..

&&&

Bugün ilk kez ne istediğimi bilemedim..